خاطرات تحصیل در کانادا

سفر دوم به ایران

mlatifi — Sun, 06 Sep 2009 21:00:37 GMT

به نام خدا

دوستان عزیزم سلام. اون اوایل که شروع به نوشتن در این وبلاگ کردم یک نفر گفته بود که اولش داغ هستی ول کم کم دست از این کار بر میداری و دیگه به نوشتن ادامه نمیدی. من آن موقع با خودم گفتم که نه من چنین آدمی نیستم اما مثل اینکه آن پیشگویی داره کم کم درست از آب در میاد و حال و حوصله نوشتن کمتر پیش میاد. ولی امیدوارم که دوباره بتونم مثل اوایل بنویسم.

خیلی چیزها در زندگی آدم پیش میاد و میره که میشه در مورد آنها صحبت کرد اما تا میخوایی به آنها بپردازی یک موضوع جدید پیش میاد و آن موضوع قبلی دیگه تازگی خودشو از دست میده.

من الان حدود بیست و یکی دو روز میشه که از ایران برگشتم. از قبل از رفتن به ایران تا زمانیکه در ایران بودم و بعد از برگشن از ایران ذهنم پر است از خاطرات تلخ و شیرین. اما ایکاش در همون موقع خودش در مورد آنها می نوشتم چون الان فکر نمی کنم وقت آن را داشته باشم دیگه.

مسلما همه ما ایرانیها در این مدت اخیر تحت تاثیر تنخابات بوده ایم. بهرحال آنچه در جریان انتخابات ریاست جمهوری در ایران اتفاق افتاد بسیار برایم تلخ بود و نه تنها من بلکه بسیاری از ایرانیها که در خارج از کشور بودند مدتها ناراحت بودند و حتی متوجه شدم که عده ای مراسم عزاداری برپا کردند. ایکاش نتیجه انتخابات هرچه که بوده و یا حتی گزارش شده بود باعث از دست دادن جان هموطنان نجیب و معصوممان نمی شد و ایکاش آبروی کشور عزیزمان اینطوری در دنیا از بین نمی رفت. من خیلی راحت می گویم که آن اتفاقات برای همه ما گران تمام شد حالا چه مردم و چه دولت. دیگر اگر کسی گفت ایرانیها دور از جان وحشی هستند و حتی همدیگر را می کشند چگونه می توان از خود دفاع کرد؟

حدود یک ماه پس از انتخابات به ابران رفتم. کاملا می شد حس کرد که مردم آن نشاطی را که باید داشته باشند نداشتند؛ این موضوع در کنار مشکلات مزمنی که سالهاست گریبان زندگی ما را در ایران گرفته و برای من که مدتی در خارج از ایران بودم و زندگی های دیگری را هم دیده ام بسیار دردناک و اذیت کننده بود. مثلا آلودگی شدید هوا، ترافیک و هرج و مرج ناشی از آن، بوروکراسی در کارهای اداری و از از همه مهمتر متاسفانه چهره های گرفته و در عین حال عصبی مردم.

متاسفانه خیلی لز نزدیکانم در ایران من را متهم می کردند که خیلی ایراد از این و آن ایراد می گیرم انگار که سالهاست در ایران نبوده ام و به قولی یادم رفته که خودم ایرانی هستم درحالیکه تازه 3 سال است که در ایران زندگی نمی کنم. اما خیلی برایم سخت بود تا به آنها بگویم که اشتباه می کنند و من اصلا نمی خواهم بطور منفی انتقاد کنم و ایرانی بودن خودم را هم اصلا فراموش نکرده ام ولی خوب اگه امثال من که چیزهای دیگری را هم دیده ایم تجربه و نظرات خودمان را به ایران منتقل نکنیم پس چه کسی باید این کار را بکند! تازه اگه قرار باشه خانواده ام حرف من را تحمل نکنند پس دیگه از کسی نباید انتظار نداشت. مثلا من متوجه شدم که در بعضی از فروشگاهها یک ساعت مانده به پایان کار در شب اکثر چراغها را خاموش می کنند و سیستم تهویه هوا متوقف می شود و یا چراغهای بعضی از خیابانها را کاملا در شب خاموش می کنند به اسم صرفه جویی در مصرف برق. من نمی توانستم بفهمم که چه منطقی پشت این طرز فکر بوده است که جان و ایمنی مردم را اصلا در نظر نگرفته. مثلا اگر گودالی در آن خیابان تاریک باشد یک راننده چطور می تواند آن را از دور تشخیص دهد؛ قربانش بروم در ایران که بعضی از ماشینها حتی چراغ جلوی آنها هم کار نمی کرد. در کانادا چراغ ماشینها حتی در طول روز باید روشن باشد تا از نظر ایمنی امکان تصادف کاهش یابد. اگر در یک فروشگاه فضا تاریک باشد آیا مردم روحیه خرید را از دست نمی دهند و اصلا ایا امکان دردی زیاد نمی شود؟ بعنوان مثال دیگر این خیلی دردناک است که در ایران رابطه بر ضابطه مقدم است؛ شما بارها می شنوی که می گویند من فلان جا آشنا دارم کارم را درست می کنه و موارد مشابه دیگر! نمی خواهم وارد جزئیات شوم؛ این مشکل قبل از ان هم که به کانادا بروم در ایران بوده اما الان دیگه برایم عادی نیست چون به نظرم هرج و مرج از هر نوعی که باشد شایسته یک جامعه انسانی نیست.

اما شاید از همه چالش اتگیز تر این بود که به من می گفتند تو درگر نمی خواهی در ایران زندگی کنی و داری بهانه می اوری و یا اینکه سئوالاتی را در همین زمینه از من می پرسیدند که من خودم هنوز جواب آنها را نمی دانم.

از ایران که به کانادا برگشتم نرسیده مجبور شدم تا در آزمایشگاه کار کنم چون بایستی در هشتمین کنگره جهانی مهندسی شیمی در مونترال شرکت می کردم. دلتنگی خانواده و کشورم به همراه استرس کار باعث شد که آن یک هفته قبل از کنفرانس خیلی بهم سخت گذشت ولی در مونترال استراحت خوبی داشتم. کنگره جهانی مهندسی شیمی تقریبا خیلی خوب برگزار شد. نکته خیلی جالب این بود که خیلی از اساتید ایرانی ام را در مونترال دیدم که باعث خوشحالیم شده بود. واقعا مونترال شهر قشنگی است و از همه مهمتر اینکه تنوع فرهنگی در این شهر بسیار بالاست و انواع رستورانها و غذای مختلف را در آنجا می نوان دید. اغاز کنگره در مونترال مصادف با روز دوم ماه رمضان بود ولی از آنجائیکه من در مونترال مسافر بودم کمی در روزه خوری سوء استفاده کردم!

خلاصه این چند ماه اخیر دائم در تدارک سفر بودم. اما هنوز یک چیز در دلم مانده و آن اینکه امیدوارم مردم عزیز ایران آن نشاطی را که باید داشته باشند بدست بیاورند و هرچه را که شایسته آنهاست براحتی برایشان دست یافتنی باشد.

فردا روز کارگر در کاناداست. امسال وارد سال چهارم دکتری شده ام. خداوند خودش بخیر بگذراند. امیدوارم که همه چیز به خیر خوشی در این یکسال به پایان برسد.

انشالله مجددا سعی می کنم در مورد چند ماه اخیر بنویسم. التماس دعا

موضوع انشا: خارجی ها

mlatifi — Sun, 10 May 2009 18:41:47 GMT

برگرفته شده ار نوشته های یکی از دوستان در فیس بوک:

پدرم همیشه میگوید "این خارجیها که الکی خارجی نشدهاند، خیلی کارشان درست بوده که توی خارج راهشان دادهاند"

البته من هم میخواهم درسم رابخوانم؛ پیشرفت کنم؛ سیکلم را بگیرم و بعد به خارج بروم. ایران با خارج خیلی فرغ دارد.

خارج خیلی بزرگتر است. من خیلی چیزها راجب به خارج میدانم.

تازه دایی دختر عمهی پسر همسایهمان در آمریکا زندگی میکند. برای همین هم پسر همسایهمان آمریکا را مثل کف دستش

میشناسد. او میگوید "در خارج آدمهای قوی کشور را اداره میکنند"

مثلن همین "آرنولد" که رعیس کالیفرنیا شده است. ما خودمان در یک فیلم دیدیم که چطوری یک نفره زد چند نفر را لت و پار

کرد و بعد... البته آن قسمتهای بیتربیتی فیلم را ندیدیم اما دیدیم که چقدر زورش زیاد است، بازو دارد این هوا. اما در ایران

هر آدم لاغر مردنی را می گذارند مدیر بشود. خارجیها خیلی پر زور هستند و همهشان بادی میل دینگ کار میکنند. همین

برجهایی که دارند نشان میدهد که کارگرهایشان چقدر قوی هستند و آجر را تا کجا پرت کردهاند.

ما اصلن ماهواره نداریم. اگر هم داشته باشیم؛ فقط برنامههای علمی آن را نگاه میکنیم. تازه من کانالهای ناجورش را قلف

کردهام تا والدینم خدای نکرده از راه به در نشوند. این آمریکاییها بر خلاف ما آدمهای خیلی مهربانی هستند و دائم همدیگر را

بقل میکنند و بوس میکنند. اما در فیلمهای ایرانی حتا زن و شوهرها با سه متر فاصله کنار هم مینشینند. همین کارها

باعث شده که آمار تلاغ روز به روز بالاتر بشود.

در اینجا اصلن استعداد ما کفش نمیشود و نخبههای علمی کشور مجبور میشوند فرار مغزها کنند. اما در خارج کفش

میشوند. مثلاً این "بیل گیتس" با اینکه اسم کوچکش نشان میدهد که از یک خانوادهی کارگری بوده، اما تا میفهمند که

نخبه است به او خیلی بودجه میدهند و او هم برق را اختراع میکند. پسر همسایهمان میگوید اگر او آن موقع برق را اختراع

نکرده بود؛ شاید ما الان مجبور بودیم شبها توی تاریکی تلویزیون تماشا کنیم.

از نظر فرهنگی ما ایرانیها خیلی بیجمبه هستیم. ما خیلی تمبل و تنپرور هستیم و حتی هفتهای یک روز را هم کلاً تعطیل

کردهایم. شاید شما ندانید اما من خودم دیشب از پسر همسایهمان شنیدم که در خارج جمعهها تعطیل نیست. وقتی شنیدم

نزدیک بود از تعجب شاخدار شوم. اما حرفهای پسر همسایهمان از بی بی سی هم مهمتر است.

ما ایرانیها ضاتن آی کیون پایینی داریم. مثلن پدرم همیشه به من میگوید "تو به خر گفتهای زکی". ولی خارجیها تیز هوشان

هستند. پسر همسایهمان میگفت در آمریکا همه بلدند انگلیسی صحبت کنند، حتا بچه کوچولوها هم انگلیسی بلدند. ولی

اینجا متعسفانه مردم کلی کلاس زبان میروند و آخرش هم بلد نیستند یک جملهی ساده مثل I lav u بنویسند. واقعن جای

تعسف دارد.

این بود انشای من

وبلاگ گرد و خاک گرفته

mlatifi — Mon, 20 Apr 2009 16:17:55 GMT

سلام. مثل اینکه بدجوری تو نوشتن تنبل شدم. این وبلاگ بیچاره هم که حسابی خاک داره می خوره. اگرچه امروز آخرین روز ماه فروردین ۱۳۸۸ است ولی بهرحال سال نو مبارک باد. چهار روز گذشته در مونترال بودم. خیلی خوش گذشت. شنبه پیش تولدم بود. دیگه داریم کم کم پا به سن می گذاریم. خدا کند که همیشه دلمان شاد و جوان باشد.

سلام پس از یک غیبت طولانی

mlatifi — Mon, 16 Mar 2009 05:24:47 GMT

سلام. پس از مدتها خواستم تا بنویسم اما دوباره دچار تنبلی شدم. گفتنی زیاد است اما نمی دانم از کجا شروع کنم. شاید یکی از دلایل تنبلی اینست که هم دوست دارم و هم دوست ندارم که در مورد بعضی چیزها بنویسم. حالا انشاالله در اولین فرصت بعدی که دیگر بی حوصله نبودم مفصل خواهم نوشت بویژه در مورد اتفاقات بسیار بدی که بابت گرفتن ویزای کانادا و برزیل بر سرم آمد و آخر سر هم نتوانستم به برزیل بروم.

جواب مسابقه دوشنبه عجیب

mlatifi — Fri, 02 Jan 2009 20:14:13 GMT

سلام- از دوستان عزیزی که در مسابقه شرکت کردند بسیار ممنوم که باعث جذابیت این مسابقه شدند. جواب کامل سئوال در پائین آمده است. به شما پیشنهاد می کنم که حتما با دقت کامل متن زیر را بخوانید. من امروز یک دیکشنری هم در وبلاگ قرار دادم تا درصورت نیار بتوانید از آن استفاده کنید.

When Jesus Led Me to Islam

Kathryn Bouchard is a young Canadian woman who embraced Islam in June 2008. What questions led her to Islam? How does she describe her emotions upon saying the Shahadah (the testimony of faith)? What was her first Ramadan like? Recently she sat down to share with us the story of her journey to Islam.

Reading Islam (RI): Thank you for taking the time today to share your story with us. First off, could you please give us a general idea about your background: where did you grow up, what sort of upbringing did you have, and as you were growing up what role did religion play in your life?

Bouchard: I was born and raised inLondon, Ontario in a Christian family. My parents were both teachers in the Catholic school board and we have always been a very close family.

My parents are moderately religious, in that we would attend church on Sundays and celebrate the Christian holidays. However, I found that in Christianity, it is almost a once a week commitment on Sundays, although some people attend church more frequently and get more involved in community events.

I attended all Christian schools and began university at Brescia University College, an all girls' Christian school and an affiliate of the University of Western Ontario. My parents have always been very open to discussion, and although I was raised Catholic, they encouraged me to have friends of diverse backgrounds and to ask questions pertaining to life and to faith.

RI: What brought you to start researching and learning about Islam?

Bouchard: It all started for me when I was in high school, when I was probably sixteen or seventeen and I really wanted to know the truth. I didn't want to be part of a certain religion just because I was born into it.

I remember, being raised Christian, a lot of times we would have the priest come to our high school and we would do Confession. I would say, "I really don't understand this whole Trinity concept. Can you explain it to me?" And they would say, "Just have faith." They didn't have the answers.

RI: That's pretty young to be thinking like that, you were only sixteen at that time, right?

Bouchard: Yes, it is young, but in Christian schools we do religion courses, all through elementary school, all through high school. It was at that age when I took a world religions course.

I was really interested to know what the truth was. I wanted to learn how other people were raised, and learn about other religions. So I was researching main religions, like Judaism, Hinduism, and Buddhism.

I was researching a bit about Islam, but I found I really wasn't getting the full picture. I don't know, maybe it was the age or the people teaching it to me.

When I got to university, I did some courses at the seminary at the University of Western Ontario to understand Catholic theology and take more in-depth courses. I did a Christianity and marriage course as well.

Once again I found the same thing. I was left with a lot of professors trying to do analogies with the Trinity. They would say, "Your father and mother love each other, and when they have a child, it is like three in one. It is the parents combined into one, but it is still three separate identities."

So there were a lot of analogies given to explain how Jesus could be God and the Son of God and his own person. I think a lot of Christians just accept that's just what Christianity is.

I had learned through some friends at that point that the doctrine of the Trinity was decided after Jesus had died and that was interesting to me as well. The whole foundation of Christianity was decided by men, Jesus never said, "I am the Son of God," in a literal sense, for he called others the sons and daughters of God as well. Nor did he ever say, "I am God."

In fact, as I was reading from the Gospels I found that in the first Gospel of Matthew, Jesus is not referred to as the Son of God, but rather as the Son of Man. I found that the later the Gospels were written after Jesus' death, the more the term "Son of God" was used. It has been alluded to that this was for political reasons to further the Trinity argument.

Also, I found that when Jesus prayed, he cried out to God. If Jesus is crying out to God for mercy, then how can he be God?It just didn't make sense to me.

RI: So this was studying when you were in university. What about studying on a personal level? How did that come about?

Bouchard: After I finished at Western, I moved to Montreal, and I met a lot of Muslims from all different backgrounds, European, African, Caribbean, and that really opened my eyes to the diversity of Islam. I started researching it because I went to school with a lot of Muslims and became friends with them. I wanted to understand their background more.

Of course as I started reading, I found a lot of extreme examples on the internet, and I would say, "I don't want to be a part of this religion," and "do you know this is what your religion stands for?" And it was actually my father who told me to just keep reading, that there are misconceptions with everything. So I just kept searching.

I actually joined an international website for "Muslimahs", for women who had either converted or had been born Muslim. It was a great place to ask questions. Maybe they were doing a school project, or had a friend who had converted and had questions.

It was also a great place to meet people as well from all over the world. So that's how I started learning.

RI: What was it that you wanted to know? What type of questions were you asking?

Bouchard: I think many of the questions were regarding what Islam has in common with Christianity, and what is different. A lot of people wanted to know Jesus' status in Islam. Do Muslims believe in Jesus? Is Muhammad like God in Islam?

A lot of people think in Islam, Muhammad is worshipped, when really he is a prophet, just like all the other prophets. So there were a lot of questions about this. Also, a lot of people had misconceptions that needed to be cleared up about polygamy in Islam, as well as issues that have been raised since Sept 11th.

RI: So you studied Islam in university, and continued to study on a private level. What happened between then and when you took Shahadah? What made you take that step?

Bouchard: I was researching everything when I was living in Montreal. Then I moved back to London, and found I really missed the network I had established with Muslims. My parents were actually a bit surprised because they thought I would adjust to moving back home, and not pursue my interest in Islam as seriously.

I ordered a copy of the Quran at that point. I had read the general meaning of Islam and I wanted to read the actual sources now. I also ordered a book of hadiths as well. I said to my dad when I started reading the Quran that this is not written by a man. There is no way. You feel like God is speaking to you.

You feel like there is truth written in the Bible as well, but you feel it is not written by God directly, whereas the Quran you really feel the truth. I told him how I couldn't believe how similar it is to Christianity.

We are led to believe that it is so different, but there are the same revelations, there is great respect for Jesus, there are the same prophets, both religions come from Abraham. For me that was the biggest thing, distinguishing what the media is telling us what Islam is, and what Islam really is. I found for me it was really peaceful.

Aside from reading the Quran, hadiths, and books on the Prophet, I found it very useful to read about science in the Quran. I was able to see that this book from God revealed facts that scientists discovered much later. I think that Islam appeals to people on an emotional and logical level. Islam truly encourages us to think and gain knowledge.

I started to teach myself the prayers and I kept reading. I started going to lectures as well. I contacted the mosque to see if they had any sort of program for people interested in Islam.

The first time I went to the mosque, I just felt I wanted to be there. I showed up at night, and I went down in the basement and there was actually a tajweed (rules of Quranic recitation) class for women. I remember when I walked down I just started crying. I felt this huge energy there, energy that I never felt in a church before.

So I just kept learning, I kept going to lectures.

I went to Friday prayers once, and continued meeting other Muslims. And along the way I was changing my habits.

RI: Your parents were okay with this as it developed?

Bouchard: Yes, I think the big thing with me is that I took my time with it. They were really good with everything. I would answer their questions and explain the whole process as I was going through it. I think my Mom had the hardest time with it just because she was raised a strict Catholic.

She was very worried that I wouldn't be as close with the family and I would be "different" from the family and leave the celebrations and traditions I grew up with. So that was mainly her concern, but with time, and I have reiterated to her that in Islam, the family is so important, and so is respecting your parents.

I really made sure to answer their questions and to stay close to them, so alhamdulillah everything is good now.

RI: So tell me about the day that you embraced Islam.

Bouchard: When I converted I was actually going to a weekly session of lectures at the Islamic Centre, and I didn't even plan on converting that day. When I went, there happened to be other people there that I knew.

It was completely packed. Everyone was there. They were doing a presentation on Umrah from the year before, so there were a lot of youths that were there speaking about their experiences and how their lives had changed since.

Dr Munir El-Kassem was doing the lectures, and normally he begins his lectures immediately, but at that particular time he asked if anyone had any specific questions before he started, and one of the brothers asked a question and he answered and said, "You know, I really don't feel that was a question. Who really has a question here?"

And I put up my hand and said, "Can I do Shahadah?" And right after I said it, I thought, "Oh my God, did I just say that!" I didn't even plan it.

It was even like out of body for me. It was completely quiet and I think Dr. Munir was surprised also. I had been wearing hijab while going to the lectures just out of respect for Islam. He asked if I could come up and tell everyone how I came to Islam.

When I said the Shahadah I was shaking, I was emotional. I felt an openness in my heart, a complete lightness, as if doors were opening in your heart. I almost wish I had done it sooner. I'm glad it took me time, but it just felt so right.

RI: This would have been your first Ramadan that just passed. How was it on a physical level, and how was it spiritually?

Bouchard:It was very challenging. I had actually tried it the year before I converted. This time I found it easier. Maybe I had help from Allah because I had converted. But definitely it was challenging because I didn't grow up with it.

Also because I am still living at home, it was challenging waking up on my own in the morning, having iftar on my own at night. I'm also the only Muslim at work. But I found the community to be very close and found doing Tarawih Prayer very helpful as well. I really miss it now that it is gone. You feel the energy during Ramadan, but it's definitely a challenge.

RI: And what about spiritually?

Bouchard: It showed me that you can develop a certain level of discipline and patience during Ramadan and you realize that you are stronger than you think when you're tested. And it also gives you strength for the rest of the year.

RI: In what way did embracing Islam change your life the most?

Bouchard: Islam has changed my life the most by giving me a sense of purpose and direction. It is a very clear, concise religion that lets us know why we are here and how we are to behave.

It forces Muslims to always ask themselves if they are in line with what God would want and to be consistently thinking in an ethical manner. For example, we are guided with how to give charity, treat animals and interact with the less fortunate.

Islam also values family and proper conduct. I have tried to be even more aware of how I interact with my immediate family to represent the religion correctly. This also is applicable to my behavior at work and in social interactions.

My daily life has been affected, as I no longer drink alcohol or eat pork and I perform the five daily prayers.

RI: What is it that you would most like to tell non-Muslims about Islam?

Bouchard: I think the biggest thing is more what we have in common, than what is different. What is portrayed in the media is most definitely not Islam. When you see violence against civilians or other Muslims, this is not what Islam represents.

Islam focuses on the worship of one God, and this goes back to the teachings and practices of Abraham. There is great respect for Jesus and for all of the prophets, and it's really a very tolerant and peaceful religion.

http://www.readingislam.com/servlet/Satellite?c=Article_C&cid=1230490521709&pagename=Zone-English-Discover_Islam%2FDIELayout

دوشنبه عجیب

mlatifi — Sun, 28 Dec 2008 04:44:13 GMT

این روزها روزهای تعطیلات کریسمس و سال نوی میلادی است. متاسفانه بسیاری از دوستان نزدیک ایرانی و غیر ایرانی من یا به کشورهایشان برگشته اند و یا در داخل کانادا به مسافرت رفته اند. من خودم از آنجائیکه از ابتدا طرح و برنامه خاصی نداشتم در خانه مانده ام و گاهی کتاب می خوانم، گاهی با دوستان چت می کنم و گاهی هم روی پروژه کار می کنم.

هفته گذشته آنچنان برف بارید که عملا دو روز دانشگاه قبل از تعطیلات رسمی تعطیل شد. یکبار روز جمعه دو هفته گذشته بود که وقتی از خانه خارج شدم دیدم که اصلا نمی توان جلو را دید و برگشتم به خانه و به اساتیدم ایمیل زدم که نمی توانم بیایم به آفیس سپس فرانکو به من ایمیل زد که خود آنها هم در خانه مانده اند. دیگری روز چهارشنبه گذشته یعنی دقیقا یک روز قبل از روز کریسمس بود که البته من به دانشگاه رفتم اما دیدم که کسی به آنصورت در دانشگاه نیست و سپس متوجه شدم که دانشگاه از طریق وب سایت و ایمیل اعلام کرده است که روز چهارشنبه تعطیل است. این سرما چنان بود که برای جلسه بررسی اساسنامه انجمن ایرانیان لندن انتاریو که روز یکشنبه گذشته برگزار کردیم افراد بسیار بسیار کمی حضور پیدا کردند. البته بهتر است بگویم که عملا دانشگاه هفته گذشته تق و لق بود چون خیلی ها روزهای دوشنبه، سه شنبه و چهارشنبه را مرخصی گرفته بودند و مثلا من خودم در آفیسی که هر روز حدود 15 نفر در آنجا در حال تکاپو هستند تقریبا تنها بودم و گاهی رعنا و احد و گرت را می دیدم. خود من هم که مثلا به آفیس می رفتم عملا همه کار کردم جز پروژه چون از یک طرف دلم برای بچه ها تنگ شده بود و از یک طرف دیگر هم می دیدم که فشاری روی من نیست پس بگذار حالشو ببریم! روز سه شنبه گذشته که دیگر خیلی جالب بود؛ چون از صبح که آمدم تصمیم گرفتم تا روی پروژه کمی کار کنم اما همینکه آمدم شروع کنم یکی از دوستان که بعدا متوجه شدم زمانی با هم همکار بوده ایم با من تماس گرفت و 1-2 ساعتی صحبت کردیم. بلافاصله بعد از آن مجید یکی از دوستان قدیمی از تهران تماس گرفت و کلی هم با او صحبت کردم؛ در حین صحبت با مجید ناگهان سدریک وارد آفیس شد و تا دید که بجز من کسی داخل آفیس نیست آمد و نشت کنارم و شروع کرد به کمی سر به سر من گذاشتن. من نتوانستم به او بگویم داشتم با دوستم صحبت می کردم و بهمین خاطر نفهمیدم که مجید کی گوشی را گذاشت. شوخی سدریک با من از آن جهت بود که قرار است یک خانم از ایتالیا به گروه ما بیاید و من برایش خانه پیدا کرده ام و حالا سدریک گیر داده است که من نباید این فرصت را از دست بدهم و سعی کنم تا با او رابطه برقرار کنم!!! سپس به من گفت که یک خانم دیگر از ایران قرار است تا هفته آینده به گروه ما بیاید و من به او نیز کمک کنم تا خانه مناسب پیدا کند. سپس سدریک گفت که برای روز 31 دسامبر او و فرانکو می خواهند من و چند نفر دیگر را برای ناهار دعوت کنند. دستشان درد نکند. بعد ار اینکه سدریک رفت، حدود 2 ساعت بعد از آن به مرکز دانشجویان بین الملی دانشگاه رفتم تا پیگیر کار یکی از دوستانی باشم که از ایران از من سئوالی را پرسیده بود. وقتی که به آفیس برگشتم همان خانم ایرانی که قرار است هفته آینده به گروه بیاید از ایران با من تماس گرفت و حدود 2 ساعت هم با او تلفنی صحبت کردم. خلاصه روز سه شنبه گذشته در خدمت دوستان گرامی بودیم و اتفاقا خیلی هم بهم خوش گذشت چون خاطرات جالبی هم در اثنای صحبتهای تلفنی برایم زنده شد.

صبح روز پنجشنبه گذشته که در واقع روز کریسمس بود کامران و رضا را بهمراه داود تا فرودگاه لندن بدرقه کردم. رضا به ادمونتون رفت تا تعطیلات را آنجا باشد. کامران دقیقا دو سال پیش و روز کریسمس 2006 برای شروع فوق لیسانس از ایران آمد به خانه من و دقیقا هم روز کریسمس 2008 از من جدا شد و برای شروع دکترای در دانشگاه بریتیش کلمبیا به شهر ونکوور رفت. برای این دوست عزیزم که خاطرات بسیاری را با او در طول این مدت داشته ام آرزوی موفقیت و سلامتی دارم.

دیروز هم که روز Boxing Day بود اما آنچنان حراجی خاصی وجود نداشت تا بتوان چیزی خرید. با اینکه قصد کرده بودم تا فقط دنبال کفش و کاپشن مناسب باشم و بیخودی چیز اضافی نخرم، اما دوباره گول خوردم و نه تنها کفش و کاپشن نخریدم بلکه چند تا جنس دیگر خریدم. من فکر می کردم امسال که چند نفر از بچه ها ماشین خریده اند، با همدیگر می رویم خرید حتی تورنتو اما زهی خیال باطل. کلا بدجوری حس می کنم که دور و برم خلوت شده است و سراغی از کسی نیست؛ جای رضا و کامران هم در خانه به شدت خالی است.

و اما حالا می خواهم از اتفاق بسیار جالب و شیرینی که دوشنبه گذشته برایم پیش آمد بنویسم. من در عمرم زیاد به این موضوع فکر نکرده ام که آیا به قسمت واقعا اعتقاد دارم یا نه اما به قضا و قدر کاملا اعتقاد دارم. حالا شاید بگویید قسمت همان قضا و قدر است اما من در ذهنم تعریف دیگری دارم. به هر حال روز دوشنبه گذشته روزی بود که می توانم بگویم قسمت من بود. ماجرا را از اینجا شروع می کنم که از حدود دو هفته پیش از یکی از دوستانم درخواست کرده بودم که مبلغی پول به من قرض بدهد. این دوست گرامی اگرچه مطمئن هستم که واقعا قصد داشت تا این کمک را به من بکند اما کلی من را پیچاند تا در یک فرصت مناسب این کمک را بکند. یک روز گفت که باید بیایی دم خانه از من بگیری، یکبارهم که به خانه اش رفتم گفت که الان نه برو فردا صبح بیا و خلاصه چون من عجله داشتم تصمیم گرفتم تا از احد این مبلغ پول را قرض کنم. پس از اینکه کارم انجام شد می بایست پول احد را سریع را بر می گرداندم تا سود اضافی روی پول نیاید. اما روز پنجشنبه دو هفته گذشته کاملا یادم رفت تا پول را به حساب احد برگردانم، روز جمعه بعد از آنهم همانطور که قبلا گفتم آنقدر برف آمده بود که مجبور شدم در خانه بمانم. بنابراین روز دوشنبه هفته گذشته اولین کاری که کردم این بود که به بانک RBC بروم تا پول احد را به حسابش واریز کنم. وقتی داشتم از بانک خارج می شدم به ذهنم زد که من که حالا تا اینجا آمده ام پس چرا در این بانک هم حساب باز نکنم و برای اعتبار پولی درخواست نکنم. پس از اینکه از کارمند بانک درخواست کردم از من خواست تا بنشینم و منتظر باشم تا کارمند متصدی اعتبارات پولی بیاید. پس از مدتی در حالیکه داشتم روزنامه های روی میز را نگاه می انداختم خانم خوش تیپی با کت و شلوار یونیفرم بانک آمد و سلام کرد و از من خواست تا به دفترش بروم. (تا اینجای داستان را داشته باشید چون می خواهم یک مسابقه بگذارم. هرکسی که بتواند درست حدس بزند که چه اتفاقی افتاد که برای من جالب بود، یک جایزه خوب از من دریافت خواهد کرد. مطمئن باشید که سرکاری نیست). دو روز پس از آن خانم محترم کارمند بانک برایم ایمیل فرستاد که درخواستم مورد قبول واقع نشده است و من نیاز به یک ضامن دارم. اگرچه این درخواست من بیفایده بود، اما فکرم چند روز است به خود مشغول است که ببین چطور حوادث قبلی طوری رقم خوردند تا آن اتفاق جالب پیش بیاید.

والله عنوانی برای موضوع پیدا نکردم!

mlatifi — Sun, 14 Dec 2008 19:04:13 GMT

سلام. امروز چهاردهم دسامبر 2008 است. زمان آنقدر زود گذشت که نفهمیدم کی رفتم به ایران و کی برگشتم و تا الان چکار کردم. دهم دسامبر سال گذشته به ایران رفتم. واقعا سفر برگشت به ایران برایم خاطره انگیز بود. در طول راه کلی عکس گرفتم اما متاسفانه هنوز که هنوز است نتوانسته ام آنها را در وبلاگم قرار دهم. این روزها کمی احساس دلتنگی می کنم چون گروهی از بچه ها در حال رفتن به ایران هستند، دوستان صمیمی خارجی هم می خواهند در ایام تعطیلات کریسمس و سال نو به کشورهایشان بروند. در جلسه هفتگی گذشته فرانکو و سدریک گفتند که در ایام تعطیلات با همدیگر به یک رستوران خواهیم رفت.

اما کلا این ایام مثل ایام قبل از سال نو در ایران است چون همه به فکر تعطیلات و مسافرت هستند و احساس می کنم که از آن شور و حرارت کار کم شده است.

مطلب زیاد است که می خواهم بازگو کنم اما توان تایپ کردن و حوصله لازم باید مهیا شود. در طول رزوهای هفته مسائلی پیش می آید که در ذهن خودم فکر می کنم تا چطوری آنها را در وبلاگ مطرح کنم اما معمولا به پشت گوش می اندازم و پس از مدتی هم دیگر آن احساس اولیه برای نوشتن بوجود نمی آید. همین الان ذهنم کمی قفل شده است اما امیدوارم که در طول نوشتن باز شود.

ابتدا می خواهم درباره آیفون بنویسم. قبلا گفته بودم که گوشی موبایلم به دلیل افتادن در رودخانه سوخت و من 1-2 ماهی موبایل نداشتم. سعی کردم تا گوشی دست دوم تهیه کنم اما فایده ای نداشت. یکی از بچه ها لطف کرده بود و گوشی ایران را داده بود اما شارژر آن قابل استفاده نبود. از شرکت فایدو یک گوشی جدید گرفتم اما چون خیلی گران بود مجبور شدم تا آن را پس دهم. در طول این مدت اختلال زیادی در تماسهای تلفنی من بوجود آمد و حتی بعضی ها فکر می کردند که من مخصوصا تلفن نمی زنم و یا جواب نمی دهم. یک روز یکی از بچه ها را دیدم که گوشی آیفون در دست دارد. حتما خودتان هم می دانید که آیفون یکی از محصولات جدید شرکت اپل است و تا پیش از به بازار آمدن تبلیغات زیادی برای آن شده بود. قیمت آیفون زیاد است و من هیچ وقت فکر نمی کردم که بتوانم به این زودیها چنین چیزی داشته باشم. خلاصه اینکه متوجه شدم اگر کمی صبر کنم تا از زمان قرارداد اولیه موبایل با شرکت فایدو یکسال بگذرد می توانم درخواست آیفون بکنم با قیمت خیلی ارزانتر. جالب اینجا بود که وقتی به خدمات مشتری فایدو تماس گرفتم به من گفته شد که آن روز دقیقا آخرین روز از سال اول قرارداد است و اگر در همان روز درخواست می دادم قیمت اصلی حساب می شد و اگر از فردای آن روز درخواست می دادم با قیمت ارزانتر بود. پس از دو هفته آیفون به دستم رسید. الان آیفون شده مثل یک اسباب بازی برای من چون حتی گاهی به سراغ لپ تاپم هم نمی روم و از آیفون استفاده می کنم. من که خیلی از این وسیله جدید با امکانات عالی که دارد شگفت زده شده ام و فکر می کنم آن 2-3 ماه معطلی ارزش آن را داشت تا یک آیفون داشته باشم. یادم می آید پارسال که به ایران رفته بودم کاملا متعجب شده بودم که مردم به نوعی دچار موبایل بازی شده اند و حتی یک بار که به بازار علاءالدین رفته بودم پر بود از مغازه های موبایل فروشی و مردمی که در آن پاساژ تنگ و تاریک وجود داشتند. راستش آن موقع کمی تاسف خوردم که در ایران این همه مصرف گرا هستیم اما الان خودم هم کمی دچار این مشکل شده ام اما الحق و الانصاف که آیفون چیز دیگری است. فرانکو و سدریک هم آیفون خریده اند. البته از فرانکو بعید نیست چون ایتالیایی ها دقیقا مانند ما ایرانیها عشق موبایل دارند. اما از سدریک بعید است که چنین ولخرجی کرده باشد چون گوشی قبلی اش هم بسیار ساده بود.

هفته گذشته بسیار بد گذشت؛ آنچنان که تا 2-3 روز از روی استرس زیاد ساق پای راستم به شدت درد می کرد. این استرس به خاطر پروژه نبود که اتفاقا از این نظر خوشبختانه اوضاع خوب است. ناراحتی من از دست دوست و نادوست ایرانی من در کانادا بود. از یک طرف فردی با ID های مختلف و مشکوک برایم پیغام می فرستاد که در دانشگاه واترلو است و با فردی در آنجا آشنا شده است که زندگی من را مدتی تباه کرده بود. این فرد نه خودش را معرفی می کرد و نه می گفت که از چه طریقی من را می شناسد و اصلا از کجا می داند که من فلان فرد را می شناسم. کمی دچار ترس شده بودم که آیا کسی می خواهد برای من مشکل درست کند یا نه بهمین خاطر می خواستم به پلیس دانشگاه گزارش بدهم اما با خودم کنار آمدم تا این کار را نکنم چوم ممکن است خدای نکرده با سرنوشت کسی بازی شود.

از طرف دیگر همزمان با این اتفاق دوستان من در لندن و دانشگاه وسترن هرچی مشکل با یکدیگر داشتند را سر من تلافی کردند. من می خواستم تا جلوی یک سری از مشکلات احتمالی را بگیرم اما با کلی بد و بیراه مواجه شدم. به همین خاطر تصمیم گرفته ام که در نوع روابطم با ایرانیهای اینجا کمی تغییر رویه ایجاد کنم. واقعا بعضی ها مثل سوهان مغز آدم را می تراشند؛ بعضی ها فقط بلوف می زنند و بعضی ها هم با ادعای دموکراسی و آزادی بیان افکار مریضشان را همه جا می خواهند مطرح کنند و حرف هیچ کس دیگری را هم قبول ندارند. به قول یک نفر در اینجا اگر می خواهی برای جماعت اینجا کاری بکنی باید اول به یک روانکاو مراجه کنی... .

در پایان از لطف و محبت همه دوستان عزیزم که با پیغامشان من را دلگرم می کنند سپاسگزارم. یکبار در دانشگاه یکی از بچه ها از من پرسید که بشار کیه که ... بعدش من ازش پرسیدم تو از کجا می دانی که من با فلانی مشکل داشتم... بعدش فهمیدم که وبلاگ من در اینجا هم خوانندگان خوبی دارد که حتی زمانیکه هم که ایران بودند می خواندند. ممنونم.

قابل توجه دوستانی که می خواهند اپلای کنند

mlatifi — Thu, 11 Dec 2008 17:19:04 GMT

Master, Doctoral and Post-Doctoral Studies

The newly created Institute for Chemicals and Fuels from Alternative Resources (ICFAR) offers special study and research opportunities at the Master, PhD and Post-Doctoral levels to outstanding, eligible candidates, preferably with a background in Chemical Engineering, Mechanical Engineering or Chemistry. ICFAR expands the very successful team led by Professors Franco Berruti, Cedric Briens and Lauren Briens, with their well-established record of excellence, productivity and team spirit. ICFAR researchers will have access to unique facilities and multidisciplinary expertise, with state-of-the-art equipment and exceptional technical support resulting from considerable research funding successes. ICFAR benefits from extensive collaboration with other Faculties, including professors from The University of Western Ontario’s Faculty of Science and the Richard Ivey Business School.

In 2009, ICFAR will open its new 20,000 square foot facility to house large industry-sponsored and government-sponsored projects. Currently, research is conducted in the Thompson Engineering Building and there will be laboratory space available in the Claudette-MacKay Lassonde Pavilion, also opening in 2009. Student and post-doctoral positions are available immediately, to begin work on these projects.

ICFAR investigators conduct fundamental and applied fluidization research with special emphasis on the development of new technologies for the production of chemicals and fuels from alternative resources. ICFAR has been created with the objective of building on its members’ internationally-recognized expertise in the fields of fluidization, thermal cracking, mixing, granulation, agglomeration and particulates handling, to focus on biomass, petrochemical and pharmaceutical applications. Research projects are in areas that have been identified as priorities by Provincial and Federal Governments in Canada and abroad. ICFAR’s objective is to develop advanced technology, help industry and provide students with unique opportunities to collaborate with the best companies and academic scholars, worldwide. Given the impressive number of ICFAR industrial partners, graduate students will have unique opportunities to pursue industrial work experience through Natural Sciences and Engineering Research Council of Canada Industrial Postgraduate Scholarships (NSERC-IPS). Students will be a part of multi-disciplinary teams. In addition to industrial opportunities, students are introduced to academia through preparation and publication of papers and presentation opportunities at international conferences. As a result, ICFAR graduates have a consistent track record of securing high quality industrial and academic employment both nationally and internationally.

All students and post-doctoral fellows are supported with very competitive stipends and performance bonuses. Recipients of federal and provincial graduate research scholarships receive special additional awards.

We seek in particular, individuals with a background in Chemical Engineering, Mechanical Engineering or Chemistry. Successful candidates will be selected on the basis of the excellence of their academic and research records, and considering their potential for high quality research. Students must be self-motivated, with demonstrated initiative and creativity. Successful graduate student applicants will be required to register in one of the graduate programs offered through the Faculty of Engineering at The University of Western Ontario.

For further information, please visit our web site: http://www.eng.uwo.ca/icfar/

To apply for a position within ICFAR, please send a letter indicating your interests and the position for which you would like to apply, your résumé and academic transcripts to icfar@eng.uwo.ca
Institute for Chemicals and Fuels from Alternative Resources (ICFAR)
Faculty of Engineering
The University of Western Ontario
London, Ontario
N6A 5B9, Canada

سلامی چو بوی خوش آشنایی

mlatifi — Sun, 16 Nov 2008 22:37:13 GMT

الهی سینه ای ده آتش افروز، در آن سینه دلی وان دل همه سوز. سلام به دوستان عزیزم که همیشه به من قوت قلب داده اند و حتی با وجودیکه مدتها مطلبی را ننوشته بودم اما با پیامهای خودشان به من یادآوری می کردند که دوستان گرانقدری دارم که اگرچه شاید تا بحال آنها را ندیده ام اما به فکر من هستند.

نوشتن واقعا یکی از بهترین تفریحات من است اما واقعا گاهی حتی با وجود وقت کافی حس نوشتن وجود ندارد حالا به هر دلیلی. اما هیچ وقت از نوشتن دلسرد نشده ام و سعی می کنم که به همان چیزی که از ابتدا در نظر داشتم پایبند بمانم.

از ماه سپتامبر تا الان بدجوری سرم شلوغ شده است. وارد سال سوم شده ام و استرس پروژه دکتری در حد اعلی خودش فشار زیادی را به روی من وارد کرده است. من سال گذشته پیش نویس اولیه یک مقاله را نوشتم اما هنوز که هنوز است در حال کار کردن روی آن هستم. البته شاید خودم هم مقصر باشم چون شاید طرز فکر اشتباهی داشتم. اصلا می دانید موضوع چیست؟ موضوع اینست که مقاله علمی نوشتن یکی از مزخرفترین ملاکها برای ارزیابی علمی است. شاید در این مورد بشود کتابهای زیادی نوشت که چه کثافتکاریهای که در همه جای دنیا انجام می دهند تا یک مقاله چاپ شود. بنابراین کسی که می خواهد یک مقاله بنویسد باید یک سیاستمدار خوبی هم باشد مثل همه بخشهای دیگر زندگی. اگر بخواهی بچه مثبت باشی و فکر کنی که باید همیشه صادق باشی و در حد کمال و مطلوب به نتایج برسی و سپس آنها را برای چاپ در قالب یک مقاله در مجله علمی یا کنفرانسی ارسال کنی کلاهت در پس معرکه خواهد بود. البته نمی گویم که باید دروغگو باشی و با عددسازی و ارائه اطلاعات ساختگی کار خود را پیش ببری (اگرچه خیلی ها این کار را مثل آب خوردن انجام می دهند) بلکه باید به تواناییهای خودت و امکاناتی که در اختیار داری اول یک نگاه بیندازی و در همان حد انتظار داشته باشی. به قول احد که یکی از دوستان بسیار خوب من است و همیشه از نظرات و راهنمائیهایش استفاده کرده ام یکی از مشکلات ما وقتی که به کانادا یا آمریکا می آئیم اینست که فکر می کنیم باید اینجا آپولو هوا کنیم تا کاندید جایزه نوبل شویم یا یک اختراع و اکتشاف علمی را بدست آوریم؛ در حالیکه باید این دیدگاه ایده آل را اصلاح کنیم و خیلی واقع گرایانه به آینده تحقیق فکر کنیم. یکی دیگر از چیزهایی که در نوشتن مقاله مهم است هنر مقاله نوشتن است؛ من فکر می کنم که بعضی ها هنر عجیبی در نوشتن چند مقاله از یکسری اطلاعات مشابه دارند و تنها کاری که می کنند آنست که شکل و شمایل آن را تغییر می دهند. یک روز یکی از دوستانم در اینجا از من پرسید که آیا من می دانم که قرار است چه کاری را در طول پروژه دکترام انجام دهم و آیا برایم همه چیز روشن است!؟ سپس خودش بهم گفت که اصلا نمی داند چکار می کند و استادش هم چیزی بهش نمی گوید. همین دوست چند وقت دیگر به من گفت که می خواهد بزودی دفاع کند و چند تا مقاله و یک پتنت قرار است بنویسد. یک بار یک دوستی از ایران به من گفت که قادر است با امکاناتی که در اختیار دارد هر ماه یک مقاله بنویسد. من واقعا نمی دانم باید چه بگویم؛ اما 100 درصد مطمئن هستم که یک کاسه ای زیر کاسه است چون من با تجربه ای که دارم می دانم که چنین چیزی امکان ندارد. جمعه گذشته یک مقاله 2008 بدستم رسید اما از همان صفحات اول متوجه شدم که انگار قبلا این مقاله را خوانده ام و مطالبش بسیار برایم آشنا بود؛ کمی جلوتر که رفتم متوجه شدم که نویسنده عین مقاله قبلی 2 سال پیشش را با کمی تغییرات در یک ژورنال جدید چاپ کرده است. البته همانطور که قبلا گفتم مقاله یک ملاک ارزیابی مزخرف است چون سیستم مافیای خاصی که وجود دارد طوری است که داورهای مقالات هم دارای مشکل هستند. حالا کار فعلا به این مسائل ندارم اما خودم به این نتیجه رسیدم که باید بر اساس شرایط موجود و امکاناتی که در اختیار دارم کار کنم و نباید همیشه به امید فردای بهتر باشم. من البته در گروهی کار می کنم که شاید گروه خیلی قویی باشه و امکانات خوبی داریم اما امکانات کافی نیستند. مثلا من بر روی پروژه ای کار می کنم که دمای راکتور باید حدود 800 تا 900 درجه باشد تا نتایج بهتر خودشان را نشان دهند اما سیستم فعلی که داریم یک پایلوت پلنتی است که برای دمای 500 درجه طراحی شده است و من حداکثر دمایی که می توانم برسم 700 درجه است. قرار است که یک راکتور مناسب کار من بزودی ساخته شود (البته منظور از بزودی یعنی که تصمیم قطعی است) اما تا این گوساله گاو شود دل صاحبش آب شود. از طرف دیگر چند نفر با چند پروژه مختلف روی این پلنت کار می کنیم و بنابراین باید نوبتی کار کنیم و اگر مشکلی در نتایج وجود داشته باشد که نیاز به تکرار آزمایش باشد باید 1-2 ماه منتظر باشیم تا نوبت به ما برسد. یکبار واقعا تصمیم گرفته بودم تا انصراف از تحصیل بدهم چون واقعا فشار روانی زیادی داشتم و می دیدم که نه تنها هیچ خبری از راکتور جدید نیست بلکه تاخیر و فاصله زیادی هم بواسطه تعدد افراد و پروژه ها وجود دارد اما احد به من گفت که بهتر است این کار را نکنم و به همین شرایط بسنده کنم و بر اساس همین شرایط مقاله بنویسم. یکبار چنان جدی با سدریک صحبت کردم که خودش متوجه شد و گفت که ما نمی خواهیم تو انصراف بدهی. از آنجائیکه سیستم ما یک پایلوت است و نه یک سیستم راکتوری کوچک باید یک مهندس خوبی باشی و با خیلی از چیزهای یک فرایند آشنا باشی و در عین حال زور و بازوی قویی هم داشته باشی تا در کنار این توانائیها بتوانی پایلوت را راه بیندازی و زمانیکه مشکلی پیش می آید آن مشکل را حل کنی. البته در دانشکده ما یک کارگاه مکانیکی و یک کارگاه الکترونیکی خیلی قوی وجود دارد اما باید تا حد امکان از مراجعه به آنها خودداری کنی چون هزینه سرویس دهی آنها گران است. بهمین خاطر من خودم الان کلی مهارتهای فنی با آچار و پیچ گوشتی و اینجور چیزا پیدا کردم. نوجوان که بودم در یک کارگاه کابینت سازی کار می کردم؛ خوشبختانه همه آن مهارتها الان بدردم خورده است. حالا که به اینجا رسیدم بگذارید تا اتفاقی را که اخیرا برایم پیش آمد تعریف کنم: برای اینکه بتوانم ذرات جامد داخل راکتور را با ذرات جدید جابجا کنم یک سه راهی در کنار خروجی شیر اطمینان بالای راکتور قرار داده بودم تا در موقع لزوم ذرات جامد را از طزیق یک قیف بداخل راکتور بریزم. اما همین قیف فسقلی تبدیل شد به یک سوزه جنجالی و شاید خنده دار. من نیاز به یک قیفی داشتم که بدلیل دمای زیاد راکتور آب نشود بهمین خاطر یکی از قیفهای فلزی آزماشگاه را به کارگاه بردم و از کلیتون که همیشه کار راه انداز ماست خواستم تا دهانه خروجی قیف را کمی کوچکتر کند تا براحتی درون سه راهی قرار گرد. اما کلیتون گفت که کمی طول می کشد تا این کار بکند و من هم چون خیلی عجله داشتم قیف را گذاشتم پیشش و رفتم به فروشگاه مهندسی تا یک قیف پلاستیکی کوچک بخرم تا موقتا کارم راه بیفتد. اتفاقا این قیف پلاستیکی کار من را راه انداخت و اصلا هم آب نشد و من در تمام طول آزمایشاتم از آن قیف پلاستیکی استفاده کردم و دیگر نرفتم پیش کلیتون تا آن قیف فلزی را پس بگیرم چون فکر می کردم حالا بگذار تا کلیتون آن را هم درست کند چون اگر خیلی هزینه اش بشود 5 دلار یا فوقش 10 دلار خواهد بود چون خود قیف مگر چقدر می ارزد. دو هفته ای گذشت تا اینکه روز پنجشنبه گذشته که اتفاقا من همان روز همه آزمایشاتم تمام شده بود و خوشحال بودم که حالا می توانم کمی استراحت کنم با لورنزو در راهرو مواجه شدم. به همدیگر سلام کردیم ولی ناگهان دیدم که آن قیف فلزی در دست لورنزو است. به لورنزو گفتم پس بالاخره کلیتون قیف را درست کرد؛ همینکه این را گفتم دیدم لورنزو برافروخته شد و با غیض گفت که آیا می دانی کلیتون 130 دلار بابت همین کار کوچک صورتحساب داده است؟ من کاملا شوکه زده شده بودم که آخر مگر امکانش هست؟! متاسفانه کمی با لورنزو بگو مگو کردیم و شروع کردیم به ایراد گرفتن از یکدیگر. من که کاملا عصبانی شده بودم رفتم پیش کلیتون و پرسیدم که چرا از همان اول به من نگفته بود که هزینه یک کار به این کوچکی 130 دلار می شود! کلیتون که البته دید من عصبانی هستم گفت که قیمت را کم خواهد کرد اما نه تا 10 دلار. سپس رفتم پیش استادم سدریک و به او گفتم که من اصلا فکر نمی کردم که چنین اتفاقی بیفتد و از این بابت عذرخواهی کردم. به سدریک گفتم که این 130 دلار را به حساب من بزند اما لورنزو هیچ حقی ندارد که سر من فریاد بزند. خوشبختانه سدریک شرایط من را متوجه شد و گفت که اصلا نیازی نیست تا نگران باشم و مسلما همه ما اینجا هستیم تا اشتباه کنیم و چیزی یاد بگبربم. سپس با من به آزمایشگاه آمد تا آن قیف معروف را ببیند و سپس کمی خندید و گفت که فردا با داگ رئیس کارگاه صحبت می کند تا ابتدا کلیتون بگوید که هزینه چقدر می شود سپس کار را قبول کند. سپس لورنزو را در آسانسور دیدم و او گفت که بنا به دلایلی از چیزی ناراحت بوده و حرصش را سر من خالی کرده اما من به او گفتم که باید دوستانه برخورد کند چون خودش کاملا می دانست که من در روزهای اخیر بدجوری در ازمایشگاه درگیر کار بودم و حسابی خسته شده بودم و اصلا انتظار نداشتم که کسی به من بی احترامی کند. خلاصه تا یک شب از این اتفاقی که پیش آمده بود ناراحت بودم و دوباره فردای آن روز کلی با سدریک صحبت کردم تا اینکه سرانجام آرام شدم.

از این اتفاقات ناخواسته و ناخوشایند متاسفانه زیاد پیش می آید که در این میان تفاوت فرهنگی تاثیر زیادی در شدت این اتفاقات دارد. خوب البته افرادی مثل من که از جامعه تقریبا یکدستی مثل ایران به جامعه چند فرهنگی کانادا می آئیم پس از مدتی که خودمان را در میابیم و از آن حالت گیجی اولیه بیرون آمده ایم بطور ناخواسته با این مشکلات مواجه می شویم و فکر می کنم که طبیعی است. من که فکر می کنم الان مدتی است که در این مرحله قرار گرفته ام و بطور ناخودآگاه مشکلاتی برایم پیش می آید. بعنوان مثال چند وقت پیش بشار که یک عراقی است و در گروه ما کار می کند سر شوخی را با من باز کرد و من هم ادامه دادم. موضوع مربوط به یکی از ایمیلهایی بود که اساتید ما به گروه زده بودند و علت آن هم بشار بود. من فقط آن اتفاق را به بشار یادآوری کردم اما در نهایت دیدم که او کم آورده است و با خطاب کردن من بعنوان بچه و اینکه مثل یک انسان بالغ عمل نمی کنم و از این چیزها حدود نیم ساعت به من بی احترامی کرد و من در مقابل به او چیزی نمی گفتم. اما سرانجام وقتی دیدم او کوتاه نمی آید عصبانی شدم و گفتم که بشار ساکت شو وگرنه می کشمت. این آقا چند روز بعدش رفته بود و به سدریک و فرانکو گفته بود که محمد من را تهدید جانی کرده است و من راحت نیستم. البته بشار خودش هم می دانست که من از گفتن کلمه می کشمت منظورم این بود که بایدساکت شود اما از آنجائیکه کم آورده بود این کار را کرد. در نتیجه یکبار که من در آزمایشگاه کار می کردم فرانکو وارد شد و پس از احوالپرسی به من گفت که بشار چنین چیزی گفته است. من کاملا متعجب شده بودم که بشار کسیکه مثلا قرار است بزودی دکترایش را بگیرد رفته باشد و مثل یک کودک دبستانی به معلم گفته باشد که فلانی منو ترسونده. خلاصه من هم جزئیات را برای من فرانکو تعریف کردم که او به من توهین می کرد و من فقط خواستم او را متوقف کنم. فرانکو هم از من خواست که این موضوع را در نظر بگیرم که در کانادا آدمها با فرهنگهای مختلفی زندگی می کنند و بنابران شاید استفاده از یک کلمه معمولی برای فرد مقابل معنی دیگری داشته باشد. من که خیلی از دست این عراقی بدبخت بزدل عصبانی شده بودم به فرانکو گفتم که او بارها من را تروریست خطاب کرده است و چون خودش پاسپورت کانادایی دارد می گوید که یک کانادایی است و حتی برای اینکه من را بیازارد اسم خلیج فارس را تحریف می کند و ... ؛ وقتی فرانکو فهمید که بشار به من تروریست گفته است گفت که حتما با او صحبت خواهد کرد چون این یک توهین بزرگی است و حتی این کلمه می تواند باعث اخراج او شود. من کاری به کار بشار دیگر ندارم اما الان می فهمم که چرا امام حسین شهید شد و چرا ما مسلمانها اینهمه مشکل داریم و تاریخ اسلام پر است از خیانت. جمعه گذشته سدریک چیز خوبی را به گفت که هیچ وقت فراموش نمی کنم. او که دیده بود من کمی رنجیده خاطر شدم گفت که در کانادا نباید اصلا شکایت کنی چون یک فاکتور منفی برایت حساب می شود و فقط باید از اینکه مشکلی برایت پیش می آید دوری کنی و اگر یکبار هم خطایی کردی دیگر روی آن تاکید نکن بلکه سعی کن تا با انجام کارهای خوبت به دیگران کمک کنی تا اشتباهت را فراموش کنند. البته بماند که از سدریک چنین نصایح دوستانه ای چنانکه خودش هم اعتراف می کند بعید است هاهاها!!!

خلاصه کلام اینکه پروژه دکتری در حال پیشرفت است خدارا شکر اما پوست من را قلفتی کنده است و کمی وزنم کم شده است. دعایم کنید که نتایج خوب باشند.

نوشته هایم در این پست زیاد شد، بگذارید تا بقیه مطالب را بعدا بنوسم. خداوند نگهدارتان باد.

ماه مبارک رمضان و سال تحصیلی جدید

mlatifi — Mon, 22 Sep 2008 04:15:13 GMT

دوستان گرامی سلام. خدا را شکر که بالاخره پس از مدت ها حس نوشتن را پیدا کردم. خوبه که من شاعر نشدم وگرنه دو سه قرن طول می کشید تا اولین دیوان اشعارم بیرون بیاید. در این مدت آنقدر بد و خوب برایم پیش آمده است که نمی دانم به کدامیک اشاره کنم و به کدامیک بی اهمیت باشم. اجازه بدهید ابتدا به ماجرای قایق سواری بپردازم و بعدش ببینم که چه چیزهای دیگری به ذهنم می آیند تا بنویسم. اما نه! اجازه بدهید تا ابتدا بگویم که الان که این مطالب را می نویسم پشت میز در اتاقم نشسته ام و به سرود پرخاطره اسماء خدا که من را به یاد لحظات افطار در کنار خانواده عزیزم می اندازد گوش می کنم. بنا به یک روایت دیشب شب قدر بود و بنا به یک روایت دیگر امشب شب قدر است. ما که آخرش نفهمیدیم به حرف چه کسی گوش کنیم. بالاخره تکلیف ما چیست؟ گویا امشب را هم باید مثل شب گذشته بیدار باشیم تا بالاخره شب قدر را از دست ندهیم! یکی از بچه ها از من پرسیده بود که ماه رمضان اینجا چطوری است. اینجا مثل همه جای دیگر است اما از آن حال و هوای ایران که هیچ خبری نیست. ماه رمضان امسال دقیقا با شروع سال تحصیلی جدید اغاز شد. روزهای اول که خیلی اذیت شدم چون طولانی بودند و از بس روزه خور اینجا می بینی که دیگه دلت دو ساعت آخر از گرسنگی ضعف می کند. در مراسمهای مختلفی که در ابتدای سال تحصیلی وجود داشت و بساط پذیرایی پهن بود، بی نصیب می ماندم اما از همه بدتر این بود که دوستان کانادایی که متوجه می شدند من چیزی نمی خورم علتش را از من می پرسیدند و بعضا سئوالات عجیبی می پرسیدند که مجبور می شدم تا توضیح دهم. مثلا یک نفر از من پرسید آیا کل یک ماه را باید هیچ چیزی نخوریم!!! دوستان روزه خور ایرانی هم که جای خود را داشتند. خدا را شکر که خانواده های ایرانی مانند پارسال ما مجردها را تحویل گرفته اند و هر هفته شنبه در منزل یکی از این خانواده ها افطاری مفصل همراه با قرائت قرآن و بحث و گفتگو وجود دارد. من از همه این خانواده های گرامی ممنونم چون هم یک غذای درست و حسابی ایرانی می خوریم و در حال و هوای خانواده خودمان در ایران قرار می گیریم و هم اینکه کمی هم از نظر معنوی استفاده می کنیم. شب گذشته در منزل یکی از اساتید ایرانی دانشگاه بودیم و مراسم احیای شب قدر برگزار شد. واقعا حال کردم چون انگار دو سال بود که یک چیزی را از دست داده بودم و کمی از ته دل گریه کردم.

اما دو روز قبل از شروع ماه رمضان به همراه عده ای از دوستان که حدود 14 نفر بودبم رفتیم به Pinary Park که حدود 1 ساعت تا لندن فاصله دارد. آن روز کلی به همه ما خوش گذشت. در واقع این به مناسبت خداحافظی با مجید یکی از دوستان گل ما بود که به ایران باز می گشت. جای شما خالی که آنقدر جوجه کباب درست کرده بودیم که 14 نفر ادم نتوانستیم آنها را تمام کنیم و ناگزیر بقیه اش را برای شب گذاشتیم. اما کمی قبل از غروب آن روز اتفاقی برای من افتاد که کلی به من ضرر زد و هنوزم در حال پرداخت خسارات آن اتفاق هستم. ما تصمیم گرفته بودیم که در رودخانه قایق پارو بزنیم. در مسیر برگشت در اثر شیطنت یکی از بچه ها قایق من و رضا واژگون شد و افتادیم داخل رودخانه. متاسفانه در اثر آن اتفاق موبایل من سوخت، عینکم در رودخانه گم شد، مدارکم خیس شد، و خلاصه در همین اواخر هم متوجه شدم که یکی از چکهایم برگشت خورده است. عینک جدید را که دیروز تحویل گرفتم و خوشبختانه دانشگاه پول آن را پرداخت می کند اما گوشی موبایل مورد نظرم را هنوز نخریده ام ضمن آنکه دانشگاه پول این یک قلم جنس را دیگر نمی دهد. در یکی از روزهای اولی که عینک نداشتم و روزه هم کمی به من فشار آورده بود (البته این شاید بهانه ای باشد برای اشتباهی که کردم) یکی از کپسولهای گاز را بدون سرپوش به استوز مهندسی برگردانده بودم که باعث عصبانیت استفان که در استور مهندسی کار می کند شده بود و بنابراین او کمی زیرآب من را جلوی استادم زد و به دروغ گفت که این چندمین بار است که من این کار را می کنم. البته من هم ساکت نشستم و برای استادم توضیح دادم که موضوع از چه قرار است و استفان برای پوشش اشتباهی که خودش مرتکب شده است، اشتباه من را بهانه کرده و دروغپردازی کرده است. می خواستم استفان را تهدید کنم و بگویم که به بخش حقوق بشر دانشگاه شکایت خواهم کرد اما از این کار منصرف شدم چون دیدم این بدبخت همه افتخارش به این است که حال امثال ما را بگیرد پس بگذار تا دلش خوش باشد. این استفان و کلا بعضی از کانادایی ها مثل آدم آهنی هستند و انگار اصلا احساس ندارند.

یکی از خبرهای خوب این ایام برای خودم این بوده است که بالاخره گوش شیطان کر دستگاه GC راه افتاده است و می توانم پس از 4 ماه آزمایشهایم را شروع کنم. خدا خودش می داند که من چقدر تحت فشار بودم تا این مشکل ظاهرا ساده حل شود.

همانطور که گفتم ماه رمضان امسال همراه بود با شروع ماه سپتامبر و آغاز سال تحصیلی جدید. با شروع سال تحصیلی و بازگشت دانشجویان لیسانس دانشگاه شور و حال خاصی پیدا کرده است و دیگر از آن حالت سکوت تابستان خبری نیست. در این مدت کم کم با چهره دوستان عزیز ایرانی که جدیدا به دانشگاه وسترن انتاریو آمده اند برخورد کردم. عده ای از این دوستان من را از طریق همین وبلاگ می شناختند و من را مورد لطف خوشان قرار می دادند. من امسال با مرکز دانشجویان بین المللی تحت عنوان Peer Guide همکاری می کنم. به همین خاطر دو سه روز اول سپتامبر در برنامه های آموزشی این مرکز شرکت کردم. دو نفر ایرانی و یک نفر چینی به من معرفی شده اند تا بعنوان پیر گاید این ترم در خدمت آنها باشم.

اما مهمترین کاری که در این مدت من و دوستانم در رادیو نوای ایران انجام دادیم و واقعا احساس خوبی دارم که این کار را کردیم، گردهمایی دانشجویان و خانواده های ایرانی جدید و قدیمی در دانشگاه وسترن و شهر لندن بود. در ایام تابستان من و عده ای از دوستان تصمیم گرفته بودیم تا برنامه خوبی را برای خوشامدگویی به بچه های جدید برگزار کنیم و بواسطه آن گروه رادیویی خودمان و برنامه هایمان را نیز معرفی کنیم. اما از آنجائیکه این ایام مصادف با ایام ماه رمضان است، تصمیم گرفتیم تا برنامه افطاری برگزار کنیم. با رستوران ایرانی لندن صجبت کردیم تا آش و حلوا آماده کند و خودمان هم مابقی بساط افطار مانند نان و پنیر و خرما و چای و قهوه و چیپس و پفک و ... را آماده کردیم. این برنامه دوشنبه هفته گذشته برگزار شد و خوشبختانه با استقبال خیلی خوب دوستان ایرانی برگزار شد و حدود 110-120 نفر در این مراسم شرکت کردند. من رضایت قلبی خودم را نمی توانم از این برنامه خوب ابراز کنم اما خوشحالم که توانستیم قدم خیلی خوبی را برای دوستان ایرانی بخصوص آنهایی که جدید هستند و بتازگی از محیط گرم خانواده شان دور شده اند برداریم. روز بعد از این گردهمایی آنچنان خسته بودم که وقتی برای افطار به خانه آمدم و آب را گذاشتم تا جوش بیاید، تا زمان سحر فردا صبح آن روز خوابم برد و بعبارتی دیگر افطاری و سحری ر ا با هم برگزار کردم.